Zbigniew Piotr Szonert
Biografia
Zbigniew Piotr Szonert urodził się 23 czerwca 1933 w Grodzisku Mazowieckim. Studiował na Wydziale Finansów Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w latach 1952–1955, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1959–1965. W 1973 uzyskał stopień doktora nauk prawnych. Specjalizował się w prawie administracyjnym, etyce prawniczej oraz zarządzaniu gospodarką terenową.
W latach 1974–1977 pracował w Zakładzie Podstawowych Problemów Prawnych Instytutu Organizacji i Kierowania PAN, prowadził seminaria na Wydziale Zarządzania UW. Później był wykładowcą m.in. Kujawskiej Szkoły Wyższej we Włocławku i Kolegium Jagiellońskiego – Toruńskiej Szkoły Wyższej. Napisał ponad 50 prac naukowych, w tym monografię Administracja. Jej etyka i pragmatyka służbowa.
W 1979 uzyskał wpis na listę radców prawnych; pełnił funkcje zastępcy dziekana Warszawskiej Okręgowej Izby Radców Prawnych w Warszawie (dwie kadencje do 1992) i był biegłym sądowym z zakresu gospodarki komunalnej i drobnej wytwórczości. Pracował w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego (od 1955), Ministerstwie Gospodarki Komunalnej (1962–1966) i w Komitecie Drobnej Wytwórczości (od 1966). Od 1972 pracował w Ministerstwie Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska, pełnił m.in. funkcje naczelnika wydziału organizacji zarządzania, wicedyrektora gabinetu ministra ds. orzecznictwa administracyjnego oraz wicedyrektora departamentu prawnego. Później pracował w Biurze Projektów „Urbimex” (1980–1982) oraz jako szef Biura Prawnego SBM „Ursynów” (od 1982).
Od 1991 był arbitrem przy Krajowej Izbie Gospodarczej w Warszawie. W 1992 został sędzią Naczelnego Sądu Administracyjnego, a później przeszedł w stan spoczynku. W latach 1995–2003 był członkiem Państwowej Komisji Wyborczej.
W 2003 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.