Rudolf Eugeniusz Dreszer
Biografia
Rudolf Eugeniusz Dreszer urodził się 27 lutego 1891 roku w Grodzisku Mazowieckim jako syn Jana Augusta i Emilii z domu Rusch. W młodości należał do Związku Młodzieży Polskiej „Przyszłość” i studiował w Belgii na wydziale elektrycznym Politechniki w Liège (1909–1914).
W czasie I wojny światowej powołany do służby w armii rosyjskiej, gdzie pełnił służbę na froncie od 1 sierpnia 1914 roku do 29 października 1917 roku. Następnie wstąpił do I Korpusu Polskiego i służył w wydziale wywiadowczym korpusu. 1 listopada 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i został komendantem miasta Chełm, pełniąc tę funkcję do 17 listopada. Kolejno pełnił funkcje zastępcy dowódcy 7 pułku ułanów Lubelskich, szefa łączności w dowództwie 1 Dywizji Jazdy oraz dowódcy 201 Ochotniczego pułku szwoleżerów.
W latach 1919–1921 słuchacz Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego. Po jej ukończeniu był oficerem sztabu inspektora jazdy przy Inspektoracie Armii nr 1. 15 lipca 1924 został przydzielony do 3 pułku szwoleżerów z równoczesnym odkomenderowaniem do Inspektoratu Armii Nr 1 na sześć tygodni. W sierpniu odkomenderowanie przedłużono do 1 listopada tego roku.
Szef sztabu 1 Dywizji Kawalerii (1924), dyrektor nauk w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu (październik 1924 – sierpień 1927).
Następnie przeszedł do służby liniowej, pełniąc kolejno funkcję dowódcy 15 pułku ułanów Poznańskich (sierpień 1927 – październik 1931), Brygady Kawalerii „Suwałki” (październik 1931 – kwiecień 1937) oraz Wileńskiej Brygady Kawalerii (kwiecień 1937 – sierpień 1939). W tym czasie bronił sprawców ciężkiego pobicia docenta Stanisława Cywińskiego, Aleksandra Zwierzyńskiego i Zygmunta Fedorowicza za domniemaną obrazę Józefa Piłsudskiego w gazecie Dziennik Wileński.
W okresie II RP był osadnikiem wojskowym w osadzie Orliczyn (gmina Chotyczów w województwie wołyńskim), wraz z nim osadnikami byli także jego brat Juliusz oraz płk Stanisław Dreszer. W ramach przygotowań do wojny został mianowany dowódcą Grupy Operacyjnej w Armii odwodowej „Prusy” i wziął udział w kampanii wrześniowej, następnie od 8 września 1939 roku w składzie Armii „Małopolska”.
Po kapitulacji przedostał się przez Rumunię do Francji, gdzie służył w Polskich Siłach Zbrojnych, pełniąc funkcję dowódcy 4 Dywizji Piechoty (styczeń – kwiecień 1940). Po upadku Francji dotarł do Wielkiej Brytanii, gdzie został dowódcą 5 Brygady Kadrowej Strzelców (październik 1940 – styczeń 1941).
Następnie od stycznia 1941 do stycznia 1942 roku przebywał bez przydziału w obozie Rothesay na wyspie Bute w Szkocji, z prawem zamieszkania poza terenem obozu. 30 grudnia 1941 roku przeniesiony w stan spoczynku, do stycznia 1944 roku pozostawał w dyspozycji Naczelnego Wodza. Zdemobilizowany w 1946 roku, wyjechał do Kanady, gdzie zamieszkał. Zmarł w 1958 roku w Waszyngtonie.