Juliusz Bronisław Dreszer
Biografia
Juliusz Bronisław Dreszer urodził się 26 maja 1892 w Grodzisku Mazowieckim jako syn Jana Augusta Dreszera (1863–1931), adwokata i notariusza, oraz Emilii z domu Rusch. Miał braci Zygmunt, Gustaw i Rudolf. W 1900 roku przeniósł się z rodziną do Częstochowy, gdzie ojciec założył prywatną kancelarię. W Częstochowie uczęszczał do Gimnazjum Rządowego, a w czasie rewolucji 1905 roku brał udział w strajku szkolnym. Został wydalony ze szkoły w następnym roku i kontynuował naukę w prywatnym Gimnazjum Polskim w Częstochowie. Później kształcił się w Prywatnych Kursach Handlowych Męskich Augusta Zielińskiego w Warszawie; praktykę odbył w Legnicy.
Przed 1914 rokiem Dreszer był handlowcem i przemysłowcem we Lwowie. W 1912 został referentem i zastępcą dyrektora Spółki Maszynowej i Kredytowej we Lwowie, a w 1913 roku zastępcą zawiadowcy w Towarzystwie Terenowym sp. z o.o. we Lwowie.
Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1. pułku ułanów jako żołnierz I szwadronu. W 1915 roku mianowano go podoficerem. W 1917 ukończył Szkołę Oficerską Kawalerii w Ostrołęce. Po odzyskaniu niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 11. pułku ułanów Legionowych oraz 201. Ochotniczego Pułku Szwoleżerów, którego dowódcą był wówczas jego brat Rudolf Dreszer. Służył jako adiutant pułku i dowódca szwadronu. Brał udział w kontrofensywie na Wołyniu w 1920. W 1921 został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia rotmistrza rezerwy kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. i 30. był oficerem rezerwowym 1. pułku szwoleżerów w Warszawie.
W okresie I i II Rzeczypospolitej, po przeniesieniu w stan spoczynku, pracował jako adwokat w Warszawie. Działał w Lidze Morskiej i Rzecznej. W okresie II RP został osadnikiem wojskowym w osadzie Orliczyn (województwo wołyńskie), wraz z nim osadnikami byli tam jego brat Rudolf oraz płk Stanisław Dreszer. Przed wyborami parlamentarnymi do Sejmu RP w 1935 został mianowany komisarzem wyborczym w okręgu nr 6.
Zmarł 14 maja 1937 w Warszawie wskutek komplikacji po przebytej grypie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 5A-6-18).
Jego żoną od 1924 była Helena Natalia z domu Matecka (ur. 1896).