Janusz Zbigniew Zabłocki
Biografia
Janusz Zbigniew Zabłocki urodził się 18 lutego 1926 roku w Grodzisku Mazowieckim jako syn Leona i Wandy z Kuplińskich. W czasie okupacji niemieckiej brał udział w konspiracyjnej działalności; w styczniu 1941 wstąpił do Szarych Szeregów, przyjął pseudonim 'Pionier', a 15 sierpnia 1943 awansował na podharcmistrza. Zajmował się wywiadem, a w grudniu 1943 został komendantem Grup Szturmowych w rejonie Grodziska i Milanówka. We wrześniu 1943 trafił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty Agricola; po jej ukończeniu dowodził plutonem Armii Krajowej w ramach akcji 'Burza'. Później zaangażował się w działalność podziemia antykomunistycznego, używając kryptonimu 'Krzysztof'.
Jesienią 1945 zamieszkał w Krakowie i pod zmienionym nazwiskiem na Jan Grabowski rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W tym samym roku wstąpił do Związku Młodzieży Wiejskiej RP 'Wici'. W 1947 ujawnił się w WUBP w Warszawie; studia prawnicze na UJ ukończył w 1949. Rozpoczął współpracę z gazetami 'Słowo Powszechne' oraz czasopismami 'Dziś i Jutro' i 'Tygodnik Powszechny'; od 1952 był członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Po poznaniu Bolesława Piaseckiego związał się z środowiskiem Stowarzyszenia Pax, a w 1954 został wybrany do Miejskiej Rady Narodowej Grodziska Mazowieckiego. W 1955 wszedł w konflikt z Piaseckim i opuścił Pax; w 1956 zaczął współtworzyć nowe środowiska katolickie: Znaku, Klub Inteligencji Katolickiej (KIK) i czasopismo 'Więź'; był także współzałożycielem i długoletnim redaktorem naczelnym Więzi.
W 1965–1985 sprawował nieprzerwanie mandat poselski na Sejm PRL; w 1967 został twórcą i głównym moderatorem Ośrodka Dokumentacji i Studiów Społecznych. W latach 60. nawiązał współpracę z emigracyjnym Stronnictwem Pracy. Jako poseł koła Znaku brał udział w interpelacji w 1968 r. przeciwko brutalnej milicji w ORMO. W latach 1977–1983 był członkiem prezydium Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
Według materiałów IPN był od 1965 tajnym współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa o kryptonimie 'Paweł' - ustalenia wskazują, że zarejestrowano go z powodu rozmów politycznych, a nie z podpisania zobowiązania. W lutym 1981 współtworzył Polski Związek Katolicko-Społeczny i został jego pierwszym prezesem (pełnił funkcję do 1984). W 1982 wszedł w skład prezydium Tymczasowej Rady Krajowej Patriotycznego Ruchu Odrodzenia Narodowego. Od 1986 był członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, a w latach 1986–1989 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa Wojciecha Jaruzelskim.
W 1989 wraz z Władysławem Siłą-Nowickim reaktywował Stronnictwo Pracy pod nazwą Chrześcijańsko-Demokratyczne Stronnictwo Pracy i objął funkcję wiceprzewodniczącego. W wyborach w 1989 kandydował bez powodzenia do Sejmu jako niezależny Klub Chrześcijańsko-Demokratycznego, a w kwietniu 1990 na III Kongresie ChDSP nie wszedł do władz. W 1990 został członkiem Stowarzyszenia Szarych Szeregów oraz Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej; w 1992 przyjęty do Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy. W 1999 awansował na podporucznika w stanie spoczynku, a w 2003 na porucznika. Zmarł 13 marca 2014 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.