Hanna Malewska
Biografia
Hanna Malewska (ur. 21 czerwca 1911 w Jordanowicach (obecnie część Grodziska Mazowieckiego) – zmarła 27 marca 1983 w Krakowie) była polską pisarką, autorką powieści historycznych, a w latach 1960–1973 redaktorką naczelną miesięcznika „Znak”.
Córka Bronisława Malewskiego i Jadwigi z d. Ciświckiej, chrzestna bp. Mariana Ryxa, w latach 1921–1929 uczyła się w Państwowym Gimnazjum Żeńskim im. Unii Lubelskiej w Lublinie. Na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim studiowała polonistykę i historię; napisała pracę magisterską Pamiętniki Kardynała de Retz jako źródło historyczne.
W latach 1930–1933 kontynuowała karierę nauczycielską, a w 1931 r. otrzymała nagrodę w konkursie Żołnierz Polski za nowelę Cabrera oraz wyróżnienie w konkursie Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za powieść Wiosna grecka. Pracowała jako nauczyciel historii w Niepołomicach i w Warszawie. W 1936 r. otrzymała II nagrodę w konkursie wydawnictwa Książnica-Atlas za powieść Żelazna korona; w sierpniu 1939 ukończyła Kamienie wołać będą, której druk uniemożliwił wybuch II wojny światowej.
W czasie II wojny światowej była członkiem ZWZ, a następnie Armii Krajowej, kierowała w Wydziale Łączności Konspiracyjnej Komendy Głównej AK Biurem Szyfrów Zagranicznych. W latach 1943–1944 napisała powieść Żniwo na sierpie poświęconą C.K. Norwidowi. Brała udział w powstaniu warszawskim na Woli i Starym Mieście; opuściła miasto 3 października 1944 r. z ludnością cywilną; zakończyła służbę w AK w stopniu kapitana.
Po wojnie zamieszkała w Krakowie. W 1946 wydała Kamienie wołać będą (za którą w 1948 otrzymała Nagrodę im. Włodzimierza Pietrzaka), a w 1947 Żniwo na sierpie. W latach 1945–1947 uczyła historii w Państwowym Liceum Handlowym w Krakowie. Publikowała w Tygodniku Powszechnym oraz Tygodniku Warszawskim; od nr 3 (wrzesień–grudzień 1946) redagowała razem ze Stanisławem Stommą miesięcznik Znak.
Po zawieszeniu miesięcznika w 1953 pracowała jako archiwistka w Bibliotece Kórnickiej (1955–1957). W 1954 opublikowała powieść Przemija postać świata, której akcja toczy się w VI w. po Chrystusie w Cesarstwie Rzymskim. W 1956 wydała zbiór opowiadań historycznych Sir Tomasz More odmawia.
Po wznowieniu miesięcznika Znak w 1957 powróciła do redakcji, a w 1960 została redaktorką naczelną pisma, zastępując Jacka Woźniakowskiego. Dla Znaku odkryła autorów takich jak Józef Tischner i Henryk Elzenberg. Równocześnie publikowała w Tygodniku Powszechnym, będąc także przejściowo członkiem jego redakcji. W 1959 opublikowała Opowieść o siedmiu mędrcach, a w 1965 luźno opartą na dziejach własnej rodziny książkę Apokryf rodzinny. W 1967 była delegatem na III Światowy Kongres Apostolstwa Świeckich w Rzymie. W 1970 wydała Labirynt. LLW, czyli co się może zdarzyć jutro; utwory te łączyły dwa odmienne style - prozę poetycką o początkach cywilizacji oraz dystopijną powieść sensacyjną umieszczoną w przyszłości. W 1972 otrzymała nagrodę Fundacji Reinholda Schneidera z Hamburga. W 1973 przeszła na emeryturę i zrezygnowała z funkcji redaktora naczelnego Znaku.
Po przejściu na emeryturę wycofała się z działalności publicznej i publicystycznej; była sygnatariuszką Listu 59 protestującego przeciwko zmianom w Konstytucji PRL (styczeń 1976); w 1978 podpisała deklarację Towarzystwa Kursów Naukowych; 23 sierpnia 1980 dołączyła do apelu 64 uczonych do władz komunistycznych o podjęcie dialogu z robotnikami. W ostatnich latach życia chorowała na gruźlicę i zmarła 27 marca 1983 roku; została pochowana na cmentarzu parafialnym w Tyńcu. Archiwum rodziny przekazano Bibliotece Jagiellońskiej.
Najważniejsze dzieła i publikacje: Cabrera (1931), Wiosna grecka (1931), Żelazna korona (1936), Kamienie wołać będą (1946), Żniwo na sierpie (1947), Przemija postać świata (1954), Sir Tomasz More odmawia (1956), Opowieść o siedmiu mędrcach (1959), Apokryf rodzinny (1965), Labirynt. LLW (1970), O odpowiedzialności. Wybór publicystyki (1945–1976) (1981).